චිංචි මානවිකාටට ගල් ගහලා මැරුවේ නැත්තේ ඇයී?

චිංචි මානවිකාව පට්ට වේසියකී. ඒ පට්ට වේසී, ඒක එකාගේ පුරුශ ලිංගය කටින්ද, වමතින්ද, දකුනතින්ද, පශ්චාත් ප්‍රදේශයෙන්ද, ස්ත්‍රී ලිංගයෙන්ද සම්බාහනය කරමින් සිට පැමින, “මා බුදුන්ගේම දරුවා වදන්නේය”, “බුදුන්ගේ පුරුශ ලිංගය පහුගිය අමාවක මාගේ ස්ත්‍රී ලිංගිය ඇතුලේම වන්නේයැයී” කියමින්, අප මහා බුදු රජානන්ට මහා අපහාස කලේය. එසේ අපහාස කරේ පන්සලේ නොව, බෝදියේ නොව, හන්දියේ නොව, හන්දියේ බුදු පිලිමේ ලග නොව, අප මහා බුදු පියානන්ගේ ධර්ම ශාලාව ඉදිරිපසම ඉද, දුලු පිලීන් වසා ගත් තනය සොලවමින්, නිතබ නටවමින්, මාපටගිල්ලෙන් පොලව හාරමින්, යන එන උපාසක උපාසිකාවන්ට ගතු කියමින් බුදුන්ගේ මූනටම අපහාස කලේය.  ඒ අපහාස ඇසු ගම්මුන් බුදුන්ට දානය දීමෙන් පවා වැලකී සිටියේය. බුදුන් නිරාහාරව සිටියේය. එසේ අපහාස කල පට්ට වේසිට ගල් ගසා නොමැරුවේ ඇයීදැයී මට ගැටලුවක් ඇති වී ඇත.

එදා රජු දවස පිටකොටුවේ, බුදු රුව සහිත යතුරු එල්ලනයන් විකුනූ වෙලෙන්දන් දෙදෙනෙකු රාජ පුරුශයන් විසින් අල්ලා පියා, බරපතල වැඩ සහිතව වසරක කාලයකට සිපිරි ගෙදර යැව්වේය. බුදු පිලිම සහිත යතුරු එල්ලනයන් මහ ලොකු දෙයක් නොවේය. පහල ගොඩේ සිරිමලාගේ බයීසිකලේ යතුරේද එකක් එල්ලා ඇත්තේය. හැටට හැත්තාවට හෙල්මට් නැතිව කගවේනා වාගේ ඌ පියාබුවාට, මේ වෙනකම් අනතුරක් වී නැත්තේ ඒ ආරක්ශාව නිසා කියායී ඌ කියන්නේ.

යතුරු එල්ලනයන් විකිනුවාට සාමාණ්‍ය දඩුවම්ක් නොව, බරපතල වැඩ ඇතිව අවුරුද්දකටම හිරේ දැමීම විශිෂ්ඨය. බෞද්ධයන් වශයෙන් අපි සැමෝම සාදු කාරයක් දී ඒ පුන්‍යක්‍රියාව අනුමත කර ආඩම්බරයට පත් විය යුතුය. ධම්ම පදයේ කියා ඇත්තේ, “අපහාසයේ යෙදුනේ පිරිමියෙක්ද, ඒ පිරිමියාගේ අත් දෙකම කපා දමනු”  කියාය. සිගාලෝවාද සූත්‍රයේ කියා ඇත්තේ, “අපහාසකල උන් අල්ලා මද ගින්නේ තම්බන බවය. උන්ගේ හම ගින්නෙන් ගැලවුනු හැම වතාවකම, අලුත් හමක් මවා, අනන්තය දක්කවා පුලුස්සන බවය. බුදුන් ශේෂ්ඨයී. විශිෂ්ඨයී. උන්නාසෙට සාමයම ලැබේවා.” කරනීයමෙත්ත සූත්‍රයේ කියා ඇත්තේ, ඒ උදවියව “අපායේ ගින්දර දල්වන්න දර කොටන් වශයෙන් යෙදා ගනි” කියලාය. උන්ට “උනුවතුර පොවා, ගින්නේ පුලුස්සන” බවය. “ගින්නේන් තැනු ඇදුන් අන්දා, නටන වතුරෙන් නාවන” බවය.  බුදුන් ශේෂ්ඨයී. විශිෂ්ඨයී. උන්නාසෙට සාමයම ලැබේවා.

නමුත් මට තවමත් ඇති ගැටලුව, යතුරු එල්ලනයක් විකිනුවාට වසරක බරපතල වැඩ ඇතිව සිර දඩුවමක් දෙනවානම්, සහගහන අපහාසයක් කල ච්න්චිමානවිකාවට අඩුම ගානේ ගල් ගසා මැරුවේවත් නැත්තේ මොකද කියලාය. මිනී මැරීමට වතාවක් නොව, දෙවතාවක් නොව, තුන්වතාවක්ම තැත් කල දෙව්දත්තර පර බල්ලාව අල්ලා කෑලි කෑලි කපා මැරුවේ නැත්තේ මොකද කියලාය. උගේ හිසට උනුවතුර වක්කරේ නැත්තේ මොකද කියලාය. බුද්දාගමේ කියා ඇති පරිදීම්, දැඩි දඩුවම් දී උගෙන් ගරු සත්කාර ලබා ගත්තේ නැත්තේ මොකද කියලාය.